Bir gökdelenin tepesinden aşağıya bakın. Arabalar karınca, insanlar nokta gibi görünür. Kimsenin yüzünü, gözündeki telaşı, omuzlarında taşıdığı yükü seçemezsiniz. Çünkü mesafe, ayrıntıyı siler.
Güç de insanı fark ettirmeden yukarı çıkarır. Makam büyüdükçe, unvan ve alkış arttıkça insan zeminden uzaklaşır. Aşağıdakilerin sesi cılızlaşır. Dertleri küçülür. “O kadar da abartacak bir şey yok,” demek kolaylaşır. Oysa değişen, aşağıdakilerin hayatı değildir. Değişen, yukarıdakinin bakışıdır.
Asıl tehlike, bu yüksekliğin zamanla bir sorun değil, bir hak gibi görülmeye başlanmasıdır. Makam koltuğu yükseldikçe kulaklar küçülür. Halkın canını yakan dertler, yukarıda yalnızca raporlara yansıyan soğuk rakamlara dönüşür.
Kuyruktaki emekli, zam altında ezilen kiracı, ay sonunu getiremeyen işçi artık bir yüz, bir hikâye değildir. Birer istatistiktir. İstatistiğe acımak zordur. Onu yönetmek ise çok kolaydır.
Üstelik bu körlük büsbütün masum da değildir. Aşağıyı görmemek, insana tehlikeli bir rahatlık sağlar. Görmezseniz, sorumluluk da duymazsınız.
Çevresini yalnızca kendisini onaylayanlarla dolduran kişi, yüksekliğinden iyice emin olur. “Ben bunca yıllık tecrübemle hayatı bilirim,” der. Ama dünyayı yıllardır yalnızca sırça köşkünün penceresinden seyrettiğini fark etmez.
Güç, hesap verme duygusunu körelttiği anda yozlaşmaya başlar. Yetkiyi halka ve insana hizmet için kullanmayanın elinde o yetki, rüzgârlı bir balkondan ibaret kalır. Orada durur. Aşağıya bakar ama görmez. Duyar ama dinlemez.
Oysa gücü elinde tutanın asıl sınavı, o yüksekliğe rağmen zemini görebilmektir. İnmeyi bilmeyen, çıktığı zirvede gün gelir yalnız kalır.
Ve hiç unutmamak gerekir: Yüksekten bakınca insan küçük görünür. Ama yüksekten düşünce, büyük olan hep yerdir.
