Şehir yoruyor insanı.
Gürültü, acele, yetişme telaşı…
Bir süre sonra etrafımızdakileri insan olarak değil, engel olarak görmeye başlıyoruz.
Trafikte duran araba “engel”.
Kasada yavaş davranan biri “zaman kaybı”.
Otobüste boş boş bakan adam “ilgisiz biri”.
Oysa kimse sadece o an gördüğümüz şey değil.
Belki hızlı geçen biri bir hastaneye yetişiyordur.
Belki de hayatında ilk kez güzel bir haber almıştır.
Yavaş giden aracın içinde işini kaybetmiş bir baba olabilir.
Ya da arka koltukta uyuyan bebeğini sarsmamak için dikkat eden bir anne.
Biz sadece yüzeye bakıyoruz.
Geçen gün önümdeki arabanın tekerinin indiğini fark ettim.
Sellektör yaptım. Kenara çekti.
Adam sert bir şekilde indi:
“Ne var?” dedi.
Yanına gidip,
“Lastiğiniz patlak,” dedim.
Bir an durdu.
Yüzü değişti.
Öfke gitti.
O an şunu düşündüm:
Bana kızmıyordu.
Yorgundu.
Hepimiz biraz yorgunuz aslında.
Markette telefona bakan genç…
Belki kötü bir mesaj aldı.
Toplantıda dalan biri…
Belki evdeki bir derdi düşünüyor.
Kimse boş değil.
Herkes bir şey taşıyor.
Biraz daha yavaşlasak,
Biraz daha az hüküm versek,
Belki birbirimizi daha az kırarız.
Aynalara bakarken sadece arabaları değil,
İçindeki insanları da hatırlasak…
Belki dünya değişmez.
Ama biz değişiriz.
Bazen bu yeter.